Bir ağaç vardı. Dört kollu bir ağaç... Küçük, ince yapraklı...Heybetli duruşu ve narin huyu..Kuşlar kondu bu ağaca, meyvesinden çoklardı...Tam ziyafet iken zaman, korkuttu ağacın altındaki sesler kuşları.. Kuşlar uçmaya başladı.. Omzumun üstünden geçti birkaçı, birkaçı sırtıma erdi...Birkaçı ağacın üstünde askıda kaldı, ağacın altını izliyorlardı. Zebrayı kovalayan bir leopar...İnce bir hırlama ile patladı ayakları leoparın..Hırlama sesinden önce kendisi vardı zebranın yanına.. Ancak zebra kolay lokma değildi, koştu ölüm korkusuyla o da. Kendisinin süvarisi bir Zebra...
File doğru bir kovalamaca oldu... Fil sessizliği bozan ayak seslerine kızdı..Etrafında koşan etçile ve kaçan ete kızgın kızgın bakıyordu..Aslında kızgın bakamıyordu o küçük gözleriyle, o öyle sanıyordu.
Ancak hortumunu kaldırdı ve sessizliğin nasıl bozulacağını gösterdi leopara ve zebraya. İkisi de ayrı yönlere koşmaya başladı..Sûr gibi korkuttu onları..Hatta ağacın üstünde süzülen kuşları..Ancak zürafa hiç oralı değildi.. Kuşlara bakıyordu o...Sevmişti kuşları, gitmesinlerdi..Beraber yiyeceklerdi meyveleri..Gene yalnız kaldı yükseklerde...
Artık giyemeyeceğim sizi..Ama unutmayacağım..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder